Μονο που εσυ δεν χανεις αιμα καθε μηνα. Επισης τα αποθεματα σιδηρου δεν εξατλουνται μεσα σε λιγες ημερες για να δεις συμπτωματα αναιμιας.
Νομίζω ότι είσαι επιθετική χωρίς λόγο. Δε νομίζω ότι σε κάποιο σημείο ανέφερα το στάτους της υγείας μου και το αν βιώνω ή όχι καθημερινά συμπτώματα αναιμίας, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί αντί να παραθέσεις επιχειρήματα μου λες ότι απλώς δεν έχω κάποιο "πρόβλημα" με το αίμα μου ( ; ). Τέλος πάντων, νιώθω ότι δεν έχεις όρεξη να συζητήσεις, οπότε ας το αφήσουμε εδώ.
Άρα λοιπόν εδώ μπαίνει και ένα άλλο θέμα στη μέση. Οι κανόνες που έχουν ορίσει οι παπάδες και η εκκλησία. Κανόνες που έχουν οριστεί από τον ανθρώπινο παράγοντα και προσδιοριζουν αν κάποιος είναι αρκετά πιστός ή όχι;
Ναι, αυτό είναι ένα πολύ γνωστό θέμα, πράγματι. Η Ορθόδοξη, ειδικά, εκκλησία, έχει ένα μεγάλο εσωτερικό debate για το αν είναι κοντά στις Γραφές ή αν έχει γίνει περισσότερο «πατερική». Και, πράγματι, όσο πιο κοντά στα κείμενα των πατέρων έρχεται η εκκλησία, τόσο πιο μεγάλα ερωτηματικά εγείρονται για το κατά πόσον αυτή η ανθρώπινη παρέμβαση απομακρύνεται από τα θεία - αν δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας, τουλάχιστον, ότι οι Γραφές είναι θεόπνευστες.
Και η θρησκεια έχει αποτέλεσμα αν κάνει κάποιον άνθρωπο καλύτερο. Παντως μπορει κάποιος να ειναι χριστιανος κ χωρις να εμφανιζεται σε εκκλησιες ή να ανηκει στη ''κλικα'' της τοπικης ενοριας με την κυρα σούλα κ τον παπα λάμπρο οι παπάδες συχνα κάποιοι ειναι αλαζονες κ ειδικα οσοι ειναι αγραμματοι εχουν πολλα κομπλεξ απεναντι στους μορφωμενους.
Προφανώς, και τα άτομα του κλήρου έχουν αρκετά συχνά τυπικά κοσμικά χαρακτηριστικά - νομίζω ότι οι γλαφυρότερες περιγραφές τέτοιων βρίσκονται στο
Δεκαήμερο του Βοκάκκιο (επίκαιρο, επίσης, ένεκα καραντίνας). Αλλά, το ότι μία πίστη είναι δόγμα και είναι, εν γένει, ένα δύσκαμπτο σύνολο κανόνων είναι γεγονός. Προφανώς, κάποιο άτομο που πιστεύει με τον δικό του τρόπο και να πιστεύει και πολύ ισχυρά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Μπορεί να πιστεύει στον λόγο του Χριστού δίνοντας τη δική του ερμηνεία και ακολουθώντας τη δική του πρακτική που να το διαφοροποιεί αρκετά από το τυπικό Χριστιανικό δόγμα. Τίποτα το μεμπτό, τίποτα το παράξενο. Απλώς, δεν κολλάει στο δόγμα, πάει παρακάτω, το εξατομικεύει. Είναι, ας το πω λίγο πιο τοπολογικά, «Χριστιανός με τη σχετική τοπολογία».
