Αχ, ο Ταρλοου είναι αγαπημένος. Το "Κτήνος στο φεγγάρι" που είχε κάνει με την Κουλίεβα σε σκηνοθεσία Λιβαθινού είναι από τις αγαπημένες μου παραστάσεις ever. Είχα ανέβει Αθήνα να το δω ως μαθητής με τους γονείς μου κι ακόμη το θυμάμαι
Τις "Τρεις ψηλές γυναίκες" τις έχω ξαναδεί με την Αρβανίτη, αλλά οκ, το σημειώνω.
Έγκλημα και τιμωρία, ε; τον Αλειφερόπουλο έχω να τον δω στο θέατρο από "το ξύπνημα της άνοιξης" το 2008 (ωραία παράσταση κι αυτή).
Τη Φιλουμένα με τη Ναυπλιώτου την έχω δει.
Merci!