Δεν κατάλαβες, στον ουτοπικό κόσμο που ανέφερα κάνεις αυτά τα οποία σε ευχαριστούν και τα οποία δεν είναι συνδεδεμένα με την επιβίωση, έχεις βγει από την επιβίωση, την έχεις με κάποιο τρόπο πληρώσει, αυτό δεν πρόκειται βεβαια να γίνει ποτέ σε μια ελεύθερη κοινωνία στην πραγματικότητα, διότι η επιβίωση είναι που σε αναγκάζει να δουλέψεις. Η ελίτ του αρχαίου κόσμου που το ήξερε αυτό είχε δούλους για να μπορεί να εργάζεται. Πολλοί πάλι ποστευουν ότι ίσως το πετύχουμε αυτό με την τεχνολογία και τους σύγχρονους δουλους-ρομποτ, κρατώ μικρό καλαθι. Οσο όμως υπάρχει επιβίωση, θα υπάρχει και δουλειά.
Η χρησιμότητα όμως του ουτοπικού είναι για να δείχνει προς ποιον δρόμο πρέπει να προσπαθούμε να παμε, ίσως να μην το πετύχουμε 100% ποτέ να απελευθερωθούμε από την δουλειά αλλά ξέρουμε προς τα πού θα πρέπει να προσεγγίζουμε όσο είναι δυνατόν. Δεν μπορεί σε ατομικό επίπεδο να παροτρύνουμε κάποιον να κυνηγά το όνειρο του ξέροντας πως όσο πιο κοντά έρθει σε αυτό θα ευτυχήσει (να το πιάσει 100% δύσκολο αφού είναι όνειρο και εμπεριέχει εξορισμού την ουτοπία) και δεν το δεχόμαστε σε συλλογικό επίπεδο ως κοινωνία, ποια η διαφορά; Δεν μπορεί να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οπότε, θα πρέπει να ονειρευόμαστε μια κοινωνία χωρίς δουλειά και να μην μας φοβίζει δήθεν το πλεόνασμα χρόνου.