Πάμε ένα γρήγορο storytelling για μια μεγάλη και τρανή ξένη πολυεθνική να γελάσουμε λίγο: αρχικά να σημειώσω πως, αν και freelancer που δόξα το μεγαλοδύναμο και δουλειά έχει και τζίρο κάνει, εννοείται πως πάντα έχω τα μάτια μου ανοιχτά μήηηηηπως και προκύψει κάποια προοπτική μισθωτής απασχόλησης της προκοπής (για ευνόητους λόγους), οπότε κάπου κάπου στέλνω κάνα CV αν δω καμιά καλή αγγελία ή/και σε καμιά μεγάλη εταιρεία στην οποία δεν ξέρω κανέναν (ώστε στη χειρότερη να έχουν ένα CV μου ή/και να κρατήσουμε μια επαφή γι' αύριο μεθαύριο κ.λπ.) και τα σχετικά...με παίρνει τηλ μια χαρχάλα από τη γνωστή Γαλλική εταιρεία σιδηροδρομικών έργων που δραστηριοποιείται στη χώρα μας μέσα Ιουνίου, το σηκώνω κι αφού spamάρει τα τετριμμένα είδαμε το CV σας μπλαμπλαμπλα γυρίζει και μου λέει «αναρωτιέμαι όμως αν στην παρούσα φάση θα σας ενδιέφερε ν' αφήσετε το ελεύθερο επάγγελμα για να εργαστείτε ως υπάλληλος» (!!!), λέω ώπα πρέπει να την κάνω αυτή τη συνέντευξη οπωσδήποτε, this should be good!
Έτσι λοιπόν κι ενώ όταν με κάλεσε ήμουν διακοπές (και δη στο Capri) την κανόνισα λίγες ώρες μετά την πτήση της επιστροφής μου!
Πάω λοιπόν στο ξενοδοχείο (εννοείται της π@@τσας στο κέντρο της πόλης) όπου την είχαν «παρκάρει» κυρίως για να δει τους φουκαράδες που ενδιαφέρονταν για τη θέση αλλά και να ρίξει μια ματιά στο υπό έναρξη έργο, κατεβαίνει το ασανσέρ και σκάει μύτη μια τύπισσα που αν την έβλεπες στο πεζοδρόμιο θα της έδινες ελεημοσύνη!

Ακολουθεί λοιπόν η κλασική cringy συνέντευξη όπου η «hiring manager» (που ήταν κι η ίδια χαρχάλα που μου τηλεφώνησε αρχικώς αλλά κι η επίδοξη προϊσταμένη μου...Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει η μεγάλη πολυεθνική

) μιλάει για πράγματα για τα οποία κατά 90% δεν έχει την παραμικρή ιδέα σε κάποιον ο οποίος κατά 90% την πουλάει και την αγοράζει (και δεν το λέω για να περιαυτολογήσω, αντικειμενικά όταν συζητάς με οποιονδήποτε άνθρωπο με 10+ έτη σοβαρής προϋπηρεσίας σε κάποιο τομέα πρέπει να κάθεσαι να τον ακούς αντί να το παίζεις γνώστης και καμπόσος) και καταλήγει ως συνήθως με το γούρλωμα ματιών και τα συμπτώματα παρ' ολίγον εγκεφαλικού μόλις δίνω την απάντηση στην ερώτηση «ποιες είναι οι οικονομικές σας απαιτήσεις»!

Ε στο τέλος της συνέντευξης δεν άντεξα, μόλις μου δίνει το βρωμόχερό της να μου πει χάρηκα κ.λπ. της απαντώ γελώντας «κι εγώ, θα σας ειδοποιήσω» και σηκώνομαι και φεύγω!
Και ποιον πήραν για τη θέση τελικά;Ένα παιδί απ' την πρώτη μου δουλειά που τον είχα υφιστάμενο (για την ακρίβεια, όταν εγώ ήμουν λίγο πριν την παραίτηση μετά από 4+ χρόνια αυτός έκανε την πρακτική του) που πήγε με λιγότερα απ' τα μισά απ' όσα τους ζήτησα εγώ κι είπε κι ευχαριστώ και αυτός (γιατί έχει προβλήματα στο σπίτι ήθελε να φύγει εξωτερικό και δε μπορούσε έψαχνε κάτι με πιο normal ωράρια κ.λπ.) και αυτοί που βρήκαν κ@λο να πηδήξουν!
Να χαρώ εγώ πολυεθνικές κι ανάπτυξη!