σκεφτόμουν τώρα όλα όσα λες.
Λέω, σκέψου πχ ένα θέμα <ανέφερε φαινόμενα παραβίασης δικαιωμάτων των ταλιμπάν> σε κάποιο σχολείο μιας δυστοπίας. και συ φυσικά να μη βλέπεις καμία παραβίαση, αντίθετα να βλέπεις αυτούς να παραβιάζουν..... Άντε ψάξε βρες!
Στο μεταξύ, γνωρίζω μια οικογένεια με πολύ αυταρχική γυναικοκρατία. Τα παιδιά τους, περίπου 12, δε θα ξέρουν καν, τι σημαίνει ένας άντρας να φέρει αντίρρηση σε μια γυναίκα. Βέβαια μικρά είναι, μπορεί ως τα 18, να δουν και λίγο τον κόσμο, ν ακούσουν ειδήσεις, να διαβάσουν και να δουν και την άλλη όψη του νομίσματος.
Αλλά ξαναέχω μια απορία, και ξαναζητώ συγνώμη, που δε διάβασα τα κείμενα, γιατί εκεί βασίζεται προφανώς ο συλλογισμός των μαθητών: Άραγε αναφέρεται στις δυτικές κοινωνίες το θέμα; Γιατί στη δική μας, υπάρχουν ελάχιστες παραβιάσεις. Ίσως χαμηλότερο μεροκάματο, αν σκεφτώ θα βρω κάποια. Αλλά αν πιασουμε Αφρική με κλειτοριδεκτομές, Νεπάλ με μίασμα κατά τη διάρκεια της περιόδου, Αφγανιστάν με εξαναγκαστικούς γάμους κλπ θα γεμίσει η έκθεση.