Υπάρχουν φιλόζωοι ολιστικής αντίληψης και άλλοι που υπερμάχονται της στείρωσης των ζώων για να κονομάνε οι εταιρείες τους. Υπάρχουν φιλόζωοι που στειρώνουν ζωάκια γιατί δεν μπορούν να βλέπουν κουτάβια σκοτωμένα με ευθανασία κι άλλοι που τα στειρώνουν για να μην τους κατουράνε τις κουρτίνες. Γενικά, υπάρχουν τα πάντα, μια τεράστια Βαβέλ.
Δεν ζήτησε κανείς να επιβιώνουν όλοι οι οργανισμοί. Έχει όμως τεράστια διαφορά να αποκτάς την ενέργειά σου από τα παράγωγα της φύσης που σου δίνονται εν αφθονία (άσχετα αν δεν καταλήγουν πάντα στο τραπέζι σου) κι άλλο με το να σταματάς ζωές οργανισμών που "τουλάχιστον" σου μοιάζουν. Που ρέει αίμα στις φλέβες τους, αναπνέουν, αγαπάνε, ερωτεύονται, γεννάνε, θηλάζουν, παίζουν, χαίρονται, θρηνούν, το ίδιο με σένα.
Αυτό είναι που θα σε κάνει λιγότερο κυνικό, λιγότερο ατομιστή, λιγότερο insane.

Να επιλέγεις σεμνά, αρμονικά, με σωφροσύνη τι ουσίες θα βάζεις στο σώμα σου. Αν είσαι αναιμικός και ο γιατρός σου σε προτρέπει, θα φας και την μπριζόλα. Ακόμα κι εκεί όμως δεν χρειάζεται να χλαπακιάζεις λαίμαργα τις σάρκες και τα ξίγκια. Δεν είναι κτήμα σου τα ζωντανά ούτε - όπως ακούω συνήθως - υπάρχουν για να τα τρώμε. Οφείλεις να δείξεις σεβασμό σε μια ζωή που θυσιάζεται για να ζεις εσύ.