Παραδεχθείτε ότι δεν θέλετε να εμπλεκεστε πουθενα κ πως τρέμετε μην απειληθεί η θέση σας κ αφήστε ότι ενδιαφέρεστε επί της ουσιας για το διπλανο
Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό, αλλά δεν είναι θέμα φόβου, ούτε θα με σταματήσει κάποιος τραμπούκος.
Μπορείς αν θες να ακούσεις και μια άλλη οπτική και ας μην συμφωνείς !
Είναι θέμα στρατηγικής ζωής.
Και ναι, σε τέτοιες υποθέσεις η ζωή θέλει στρατηγική και όχι να αφήνομαι να παρασύρομαι από το συναίσθημα της αδικίας κ.λπ.
Σε κάθε στρατηγική υπάρχει μια απλή λεξούλα, προτεραιότητα.
Θα το πω απλά, όταν έχεις ένα σύστημα πίσω σου (οικογένεια, υποχρεώσεις, είσαι ελεύθερος επαγγελματίας κ.λπ.), δεν έχεις δευτερόλεπτο να ασχοληθείς με όλα αυτά που λες. Κάνεις πράξη τη δική σου προτεραιότητα ζωής, που κατ’ εμέ είναι η ηρεμία και η ασφάλεια μόνο της οικογένειάς μου και της επιχείρησής μου.
Οτιδήποτε βρίσκεται έξω από αυτή τη "φούσκα" όπως το λέω, με αφήνει παγερά αδιάφορη. Αν επιλέξω να ασχοληθώ και με όλους τους άλλους, θα χάσω χρόνο από εμένα και τους δικούς μου.
Σε τέτοιες περιπτώσεις βλέπεις το μακροπρόθεσμο κόστος σου, όχι το παρορμητικό βραχυπρόθεσμο που "φωνάζει " από το αίσθημα της αδικίας.
Μην μπερδεύεσαι και ταυτίζεις τη δική σου ζωή με των υπολοίπων. Επίσης αντιλαμβάνομαι ότι σε εσένα αρέσει όλο αυτό , να ψάχνεις νόμους, να υπερασπίζεσαι το δίκαιο κ.λπ. Είναι μέρος της δουλειάς σου.
Αυτό το κάνουν και οι δικηγόροι, αλλιώς πώς θα ζήσουν;
Δεν είναι όμως όλοι έτσι και, στο ξαναλέω, πρώτα απ’ όλα εγώ δεν μπλέκομαι πουθενά. Αν θυμάσαι, στο είχα πει και μετά με τα σπίτια.
Επειδή ακριβώς έχουμε να κάνουμε με κόσμο(με τον καθε βαρεμένο κοινος ), ότι αφορά το επαγγελματικό κομμάτι είσαι ξεκάθαρος με αρχικά συμβόλαια οταν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας γιατι κινδύνευες βιοποριστικά (στο δημόσιο ειναι άλλο ), και ότι αφορά την προσωπική ζωή και πολύ περισσότερο την ασφάλεια των παιδιών το λύνεις επιτόπου.
Τώρα αυτά που λες ότι έχεις παιδαγωγική επάρκεια ώστε να μπεις σε μια τάξη είναι ακριβώς αυτό που είπα, άλλες ειδικότητες, με μια ολιγόμηνη παιδαγωγική επάρκεια, πιστεύουν ότι μπορούν να διαχειριστούν μια τάξη μέσα στην οποία πλέον υπάρχει , σε ένα ποσοστό και νευροαναπτυξιακές δυσλειτουργίες (ΔΕΠΥ, δυσλεξία), αλλά και αντικοινωνικά στοιχεία.
Ειδικά η ΔΕΠΥ μορφής F90.1, που είναι από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις για έναν παιδαγωγό, "δίνει και παίρνει" στα σχολικά περιβάλλοντα. Παρ’ όλα αυτά, το ίδιο το κράτος συχνά αφήνει τον παιδαγωγό νομικά απροστάτευτο απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις.
Τα σχολεία πλεον δεν είναι όπως τα ήξερες .Η μετα covid εποχη αλλαξε ολη την προηγουμένη δυναμική τους .
Ο ρόλος του παιδαγωγού μπορεί να σπουδάζεται, αλλά αν ο ίδιος δεν είναι ρυθμισμένος ως προς τη διαχείριση των προσωπικών του συναισθημάτων, τότε έχει χάσει το παιχνίδι μέσα στην τάξη.
Υπάρχουν καθηγητές που μπαίνουν σε τμήματα και λένε ότι "είναι όλα κωλόπαιδα" και όμως τα παιδιά μαζί τους γελάνε, περνάνε ωραία και διασκεδάζουν. Αν όμως μπεις σε ένα παιδί με τσαμπουκά, με τσαμπουκά θα σε πάει ακόμη και το πιο πλαισιωμένο να είναι.
Είναι σαν να βλέπω κάποιους γονείς που λένε, "αν δεν του δώσω και καμιά σφαλιάρα, δεν με ακούει".
Το παιδί φταίει ή εσύ που έμαθες το παιδί σου να σε ακούει μόνο όταν το χτυπάς;
Δηλαδή τα άλλα παιδιά, που τα μιλάς και έχουν έναν στοιχειώδη σεβασμό μέσα τους, τι διαφορετικό έχουν;
Τίποτα. Απλώς μεγάλωσαν με γονείς όπου η οριοθέτηση ακόμη και στο πιο απαγορευτικό όριο έγινε με πολλή υπομονή και ηρεμία όταν ακόμη ήταν βρέφη.
Από εκεί ξεκινούν όλα, και όχι όταν το παιδί φτάσει στην εφηβεία.
